"yeni"ye doğru

İnsanların büyük kısmı, “birey” olma yolunda ilerlemek yerine kolayı seçip (birçokları için, diğer bir yolun olabileceği akıllara bile gelmeyip) toplumsal kıyafetleri büyük bir hevesle giydikleri ve küçük yaşlardan itibaren bunları içselleştirdikleri için, her türlü yaklaşım ve yargı da büyük oranda ortaklaşıyor. aynılaştırabildiklerimizden misiniz? Etrafıma baktığımda kocaman bir aynılaşma çabası ve sıradanlık görüyorum. Aynılaşma çabası, elbette ki toplumsal kabul görme ihtiyacımızdan ileri geliyor. Diğerleriyle ne kadar benzeşirsem, topluma o kadar uyum sağlarım ve kolayca kabul görürüm. Farklılaştığım ölçüde yadırganır, yargılanır ve hatta dışlanırım. Sıradanlık ise çok konforludur. Nerede nasıl davranacağım, hangi durumlarda hangi cümleleri sarf edeceğim bellidir. Daha çok küçük yaşlardayken başlarız öğrenmeye, pardon, ezberlemeye. Her geçen gün daha da sıradan…

Kişiden başlayacak devrimFark edecek önceHayatın anlamlılığınıVeHayatının anlamsızlığını Soracak bir gün kendineNe yapıyorum ben diyeNe için yaşıyorumNe için çalışıyorum Başlayacak sorgulamalar Üç vakit sürecek bazıları içinAma üç günAma üç yılÖyle ya da böyleBaşlayınca yolculukBir daha hiçbir şeyEskisi gibi olmayacak Bir ömür sürecek bazıları içinseKorku galip gelecek hepAtılamayacak o ilk adımKafada bile atılamayacakEngeller koyacaklar kendilerine“Ama”lar eşlik edecek her cümlelerineÇıkaramayacaklar üzerlerine biçilmiş olan gömleğiSapamayacaklar ana yollardan tali yollaraVe maalesef kiIskalayacaklar bu hayatı Yola çıkanlar iseKendilerini arayacaklar hepTam buldum derkenYeniden kaybedeceklerVe yeniden bulup yeniden kaybedecekler Kişi devinirKişi değişirKişi bilir kiBaşkalarıyla aynılaşmak ne kadar zararlıysaDünkü kendisiyle aynılaşmak daÖyledir Kişi artık dünkü kişi değildirYarınki kişi de bugünkünden farklı olacaktırİşte bu yüzdenBulmalar, kaybetmelerTekrar tekrar Kişi her gün…

Tanıdığım ve tanımadığım birçok insanla, terk-i şehir edip köye veya küçük bir sahil kasabasına yerleşmeleri konusunu konuşuyor, yazışıyoruz. Gördüğüm kadarıyla gerçekten de çok fazla insan başka bir hayatın hayalini kuruyor; çoğunluk, türlü nedenle bunun için adım atmaya cesaret edemezken, sayıları gittikçe artan bir azınlık ise yeni hayatına doğru yelken açıyor. Bu yazıyı yazma fikri uzun zamandır aklımda idi, şimdiye kısmet oldu. Aslında şimdiye kadar yazdıklarımın büyük kısmında buradaki hayatın ne kadar keyifli, kolay, ucuz vs. olduğunu belirtegeliyorum ama tamamen buna odaklanacak bir yazı yazmak ve bu adımı atmak isteyenlerin, bir nebze olsun önlerini görmelerini sağlamak ve onlara cesaret sunmak istedim. Köydeki hayatımdan genel olarak çok memnun olduğum ve diğer şehir…

Üniversitede iktisat okudum ben. Üç ya da dördüncü sınıfta, dersin birinde, pozitif iktisat ve normatif iktisat kavramlarını öğrenmiştim. Pozitif iktisat, olanı incelerken; normatif iktisat olması gerekene bakarmış. Bu ayrım -şu an hatırlamadığım bir vesile ile- dün bir anda zihnimde yandı söndü, sonrasında ise böyle bir ayrım yapmanın günümüzdeki anlayışla ne kadar örtüştüğünü fark ediverdim. Bi’ olan var, bi’ de olması gereken, ve bunlar birbirinden tamamen farklı şeyler… Peki acaba istediğimiz dönüşüm, olanı ve olması gerekeni keskin bir şekilde birbirinden ayırdığımız için gerçekleşmiyor olabilir mi? Hatta sadece birbirinden değil, kendimizden de ayırıyoruz, özellikle de olanı! Şimdi şöyle oluyor (yani, galiba…): Hepimizin kafasında olmasını istediklerimiz, yani bir takım olması gerekenlerimiz var ve…

Defne Koryürek’in bir ara yazdığı üzere, indirimde diye aldığımız sekizinci tişört ile 3.Köprü, Kanal İstanbul vs. arasında düpedüz bir bağ var. İçimizde büyüttüğümüz nefretle birkaç gün önce ölen arkadaşlarımız arasında sıkı bir bağ olduğu gibi… Her şey her şeyi etkiliyor, kocaman bir ağın parçasıyız ve tercihlerimiz geleceğimizi şekillendiriyor. Ne yiyip içtiğimiz, ne giydiğimiz, hangi ürünleri tükettiğimiz, ne düşündüğümüz, enerjimizi neye verdiğimiz … bütün bunların  kolektif birliği “hayat”ı meydana getiriyor ve meydana getirdiğimiz hayattan hemen hiçbirimiz memnun değiliz; gerek kişisel boyutta gerekse büyük resme baktığımızda… Bütün bunları sözümona biliyoruz ama hayatlarımıza baktığımızda, uygulamalara gelince birçoğumuza verilecek not “Otur, sıfır!”dan ibaret. Üzgünüm ama öyle… Yok yok üzgün falan değilim, lafın gelişi öyle…